Interview met Sven Steffensen
Dit jaar bestaat f.a.x. 20 jaar. Dat vinden wij een leuke reden om u op informele wijze een kijkje achter onze schermen bieden. Op deze pagina leest u het verhaal van Sven Steffensen, de Deense oprichter van f.a.x. Translations b.v. |

Artikel over het vertaalbureau van Sven in het Nieuwsblad van het Noorden in 1989
Vergroot artikel
Waarom ben je ooit een vertaalbureau begonnen?
Ik had in de jaren voor 1987 verschillende pogingen gedaan in andere branches. Elke keer lukte het bijna, maar gebrek aan kapitaal maakte het te ingewikkeld. Dus zocht ik naar iets dat minder kapitaalintensief was.
In 1987 kreeg ik vanwege mijn Deense achtergrond de opdracht om een woordenboek Nederlands-Deens te maken met behulp van een computer. Dat werkte nog eens goed! En dat gaf de doorslag. Ik had al wat vertaalwerk met een typemachine gedaan, maar qua correctie e.d. is dat niet erg handig. Met de pc kon ik mijn productie enorm verhogen. Tegelijkertijd kwam ik erachter dat er gebrek was aan vertalers Nederlands-Deens. Met andere woorden: ik kon met een relatief kleine investering een gat in de markt vullen en ja, zo is het dus allemaal begonnen. Eerst met Deens en de overige Scandinavische talen en later zijn er ik weet niet hoeveel talen bijgekomen.
Hoe kwam je op de naam f.a.x.?
Ik zocht naar een korte naam. En omdat faxapparaten net opgedoken waren en een wezenlijk deel van mijn investering waren, werd het f.a.x. Om iets aan te geven van: wij leveren snel en werken met de modernste apparatuur.
Hoe was het eerste jaar f.a.x.?
Werken, werken en nog eens werken.
Ik had al wat klanten en die nam ik mee. In het begin had ik 4 opdrachten per maand. De eerste 2 maanden werd de basis gelegd. Ik schafte computers aan, ik maakte een database met (mogelijke) klanten. Ik probeerde zoveel mogelijk te automatiseren en dat was in die tijd nog niet zo gebruikelijk als nu. Ik stuurde veel mailings, belde allerlei potentiële klanten en uiteindelijk kwam het op gang. Ook ontdekte ik het modem. Die dingen waren toen nog loeiduur en zeer traag. Er waren nog maar weinig klanten die een modem hadden, maar in de loop der jaren veranderde dat snel.
Wat was je eerste grote klant?
Dat was het ministerie van Buitenlandse Zaken. Ik had met ze gebeld en ze zeiden dat ze geen werk hadden. Ik zette een beetje door en mocht uiteindelijk op gesprek komen. Van het één kwam het ander en uiteindelijk kwam er aardig wat werk los.
In 1988 stond ik met een stand op de Promotiedagen Noord-Nederland en dat leverde veel werk op. Ook stonden we op de promotiedagen in Oldenburg.
Zijn je verwachtingen uitgekomen?
Ja! Het zien groeien van een bedrijf geeft een kick. Het vinden van het juiste personeel was soms lastig, maar dat is ook goed gekomen. Na een auto-ongeluk kwam ik tot de conclusie dat ik niet meer dag en nacht wilde werken, ik kon me slechter concentreren en toen heb ik de zaak verkocht aan drie van mijn medewerkers. Het leuke voor mij is dat zij doorgaan vanuit dezelfde basisprincipes. Kwaliteit en betrouwbaarheid. Elk jaar uitbreiden in een rustig tempo zonder een beroep te moeten doen op banken.
Wat was je leukste project?
Een grote tolkopdracht bij de paralympische spelen in Groningen. Dat wij als piepkleine organisatie zo'n grote opdracht hadden gekregen, dat was toch fantastisch!
|

Artikel over het vertaalbureau van Sven in het Nieuwsblad van het Noorden in 1991
|